W półmroku sennej lampy jakieś dziwne cienie,

Zapach lekarstw duszący, twarz blada jak chusta.

To nic. To tylko zwykłe ostatnie zdarzenie,

I trudno, by dziwiło Marcelego Prousta.



Jak słońce, gasnąc w pysznych promieni efekcie,

Zachodzić się nie wzbrania i świecić nie żąda,

Tak on powoli opis poprawia w korekcie

Tej śmierci, którą widzi i wie, jak wygląda.



To nic. I może jutro siądą po wieczerzy

I książkę tę czytając ciszą nocnych godzin

Poczują nagle ciepło jak szczęście narodzin.

Albo wierzy się w życie, albo w śmierć się wierzy.


Bezmyślna moich grzechów nikczemność mnie nudzi,

Nie mogę nimi zapić mej duszy goryczy,

Nie umiem sam być z sobą, uciekam od ludzi.

A nuż jest Pan Bóg w niebie i wszystko to liczy?



Jak ptak chcę lekko złożyć poranione skrzydła,

Przeklinam mój początek, a nie pragnę końca.

O! połóż mnie przed sobą na promienie słońca,

Ciało moje mnie męczy, dusza mi obrzydła.



Ach! Pan Bóg jest na pewno i nikczemnych sądzi,

A ufnych wyprowadza na gwiaździstą drogę.

I nie wie nikt, gdzie zajdzie, gdy po ziemi błądzi.

Lecz taraz chcę spoczynku. Modlić się nie mogę.